Trektocht Sextener Dolomieten                                              

 

Eindelijk is het zover, na een dag reizen en een paar dagen inlopen nabij het Gardameer. Zijn we nu op de parkeerplaats in het Innerfeldtal ten zuiden van Sexten.

De rugzakken uit de auto de bergschoenen aan en we vertrekken. Vandaag een makkie een half uur naar de Drei Schusterhütte. Lekker om na een lange rit zo vlot naar de eerste hut te lopen. De hut ligt aan de oost zijde van een grasvlakte. Tot ons plezier bleek er iets niet helemaal goed gegaan. De hut zit n.l. vol en ze hebben onze reservering vergeten. Er is echter nog wel een 3 persoons kamer vrij. Die krijgen wij plus een extra matras voor de prijs van het normale  lager.

De ochtend breekt aan, om 7.00 uur stappen we de stube in voor het ontbijt. Ongewoon uitgebreid voor een hut. Een compleet kaas en worst assortiment staat voor ons klaar.

Van uit de hut lopen we in zuidelijk richting. Na en half uur begint de klim we moeten  833 m omhoog. De Drei Zinnen Hütte ligt op 2450 m. We hebben er zin in, wie zou dat niet hebben als je het vooruitzicht hebt op een prachtig uitzicht op de Drei Zinnen.

Drie en half uur later zijn we er dan ook. Inderdaad van zo een uitzicht gaat je hart sneller kloppen. Het is echter nog niet laat. We eten wat en gaan direct weer op pad. De Paternkofel op. Deze berg 2746 m. is in de eerste wereldoorlog zwaar bevochten. De Italianen hebben er tunnels in gehakt en stellingen in gebouwd om de Oostenrijkers tegen te kunnen houden. Door deze tunnels, 600 m lang voert het pad naar boven, aan het eind van de tunnel begint de Via Ferrata. Een steil “pad” met daarlangs staaldraden ter beveiliging. De naam Via Ferrata betekend ook stalen weg”. Het is alleen jammer dat er bewolking komt opzetten. Tegen de tijd dat we de top bereiken begint het licht te regenen. Dus geen groots uitzicht. Afdalen dan maar weer. De terugweg verleggen we. Aangezien de tunnels nogal laag zijn,is het afdalen door die tunnels voor mij, met m’n 1,95 m. geen pretje. Vlak voor de tunnels kan je ook via een puinhelling afdalen. Voor mij dus een prima keus. Het wordt een zeer snelle afdaling het weer wordt rap slechter en het begint te onweren. De laatste 10 min. regent het zo hard dat we drijfnat in de hut aankomen. Gelukkig voor de grote klappen van het onweer beginnen zijn we in de hut. Het is er overvol. Er zijn tientallen wandelaars die naar het dal terug willen, de wandeling naar Auronzo is 1½ uur. Maar ze wachten de bui af. Wij installeren ons op de slaapzaal en hangen de natte keren te drogen. ’s Nachts gaat het onweer opnieuw zijn gang maar ik hoor niets. Ook niet van de kerel die naast mij een poging doet het hele Italiaanse bos om te zagen. Het heeft ’s nachts flink gehageld dat is ’s morgens goed te zien. Er lag een witte kraag onderlangs de Drei Zinnen. Wij vertrekken met mooi weer via de Paternsattel richting Bullelejochhütte 2528 m. en verder naar Rifugio Zsigmondy Comici  2235 m. Ook hier weer sporen van de strijd in de jaren 1915-1918. Voor de beide jongens Bram en Frits is deze route een cadeautje, tientallen  Murmeltieren scharelen over de alpenweiden.

’s Middags wordt het weer snel slechter het begint te regenen.  Wij blijven dus maar in de hut en spelen een spelletje en lezen wat. 

Het is ondertussen dinsdag morgen. Vandaag willen we via de Alpini steig naar de Rifugio A. Bertie al Propera lopen, een route met heel mooie uitzichten over het Fishleintal en de bergtoppen rond om, waaronder de huisberg van Rif. Zsigmondy Comici, de Zwölfer.

Na drie kwartier begint het te regenen, we trekken de poncho’s aan  en lopen verder. Nog voordat we de staaldraden van de Alpinisteig bereiken begint het te onweren . Wil ziet een prima plaats om te schuilen. N.l. tussen een paar rotsblokken zodat we niet het hoogste punt zijn. Je had ons daar moeten zien staan 4 pinguïns in de stromende regen. Het onweer trekt snel over maar de regen blijft. We lopen het pad terug en dalen af naar Rifugio Carducci 2293 m. Deze hut ligt dichterbij dan de Zsigmondy , en de koffie zal daar ook best wel goed zijn.

Nou en dat is zo. Een heerlijke bak cappuccino en voor de jongens chocolademelk, het lijkt meer chocolade pudding. Dat er aan de hut verbouwd wordt hadden we wel gezien, maar er was, toen we aankwamen niemand bezig.  Het klapperen van helikopter wieken  veranderd dat snel. Uit een gat in de wolken komt hij naar de hut toe en land op 10 m. van het raam. Er springen een 5 tal bouwvakkers uit en hij stijgt weer op, om even later met een volgende groep personeel aan te komen. Zo ook met een lading materiaal.  De vierde lading wordt snel losgekoppeld en de helikopter verdwijnt zonder retourvracht, die al klaar ligt. Het zicht is n.l. heel slecht geworden.  Ondertussen is het wel droog geworden. Terug naar de Alpinisteig.

Dit pad is ook een erfenis uit de eerste wereld oorlog. Hij is voor en door de soldaten uitgehakt en aangelegd. Het is een schitterend pad langs steile kloven en loodrechte wanden met op vrijwel ieder punt mooie uitzichten. Alleen nu worden die uitzichten door de wolken  vaak verborgen, af en toe mogen we toch er even van genieten. We bereiken de Elferscharte 2630 m. Omdat het weer steeds slechter wordt besluiten we om af te dalen naar de Rotwandwiesen hütte 1924 m. Alleen die afdaling loopt door een steile scharte. Boven ons zie  je ook hier weer de oude stellingen. In de scharte ligt het bezaaid met rommel uit de oorlogstijd. Zoals prikkeldraad, hout, blikken waar eten in zat en ook vonden we een houder met drie scherpe patronen. Deze keer Oostenrijkse patronen Frits had n.l. al eerder boven de Carducci hut een Italiaanse gevonden. De afdaling wordt vlakker en gaat over in een bospad dat uitkomt bij de hut. Op het pad lopen er zwarte Alpen Salamanders ik weet niet of dat door de nattigheid komt maar je ziet ze niet vaak. Deze hut staat boven aan bij een kabelbaan. Een luxe hut, eigenlijk meer een ski restaurant.

Onze slaapruinte is een 4 persoon kamertje dat we snel ombouwen tot drooghok.

Ook hier wordt gevraagd of we polenta met ... willen eten. Jammer dat hebben we al drie keer eerder op, nu a.u.b. iets anders. Dat kan ook spaghetti b.v.  Maar we krijgen ijs als toetje. 

Na een goed en uitgebreid ontbijt (het leek wel een hotel) vertrekken we richting Rifugio Berti. 1950 m.  Er staat een harde wind maar het is droog. Twee oude boertje zijn al hard aan ’t werk zij maaien er het gras met de zeis op plaatsen die machinaal niet gemaaid kunnen worden.  Onze tocht vandaag loopt onder de Rotwand langs op ± 2000m hoogte. Als we de Rotwand voorbij  zijn lopen we onder de Neunerkofel langs. Dit is ook weer een van de getuigen van de strijd. Diverse betonnen bunkers zijn in deze berg gebouwd. Deze zijn van de Oostenrijkers geweest. Het pad kruist de toegangs weg naar deze vesting.  Beter gezegd het loopt er een stukje overheen. Zo komen we op het laatste stuk naar de hut. Via een stijl pad klimmen we een kloof omhoog. Boven aan houden we pauze in een uitgehakt hol met een bankje en een prachtig uitzicht. Na een broodje en wat drinken  lopen we verder langs de vervallen Rifugio  Gen. Olivio Sala . Hier vinden we Edelweiss. We komen rond de middag in de hut aan. Hij staat op een rotsplateau waardoor er veel wind is. Achter de hut zien de pas Sentinella die we gisteren wilden doen. Gelukkig zijn we toen naar de Rotwandwiesen hütte gegaan.

Na de middag willen de jongens wat gaan klimmen. Dus de touwen worden uit de rugzakken gehaald en er wordt achter de hut een mooie plek gevonden. Eerst worden de technieken die we vorige week bij Roberto in Arco hebben geoefend weer toegepast. Het abseilen, dat voor Frits aanvankelijk nog eng  werd gevonden gaat hem hier nu goed af. Alle knopen kan hij zelf, zonder fouten maken, inclusief de veiligheids rem. Daarna wat klimmen. We krijgen al snel buren. Op de rots naast ons gaat een groepje Italianen oefenen. Als je zo lekker bezig bent vliegt de tijd. Het is zo 6 uur en onze magen beginnen te knorren. Inpakken dus en aan tafel. Morgen wordt het een lange dag.

Zes uur opstaan, we ontbijten en vertrekken om kwart over zeven. Al na 10 min begint de klim, over de puinhelling naar het begin van de Via Ferrata Roghel. We sjouwen de 400 m omhoog tot we bij de kabels komen.  Klettersteig setjes aan en verder omhoog. We klimmen ongeveer 350 m over een lastige route omhoog. Alleen staaldraden geen ladders. De afdaling is wat eenvoudiger, deze verloopt over een wat ruwe rots wand waarop er goed houvast is. En eindigt in een kloof . Deze is wel erg stijl en er rolt veel puin naar beneden. Ik krijg zelf een flink stuk steen tegen mijn been. Dit loopt gelukkig met niet meer dan wat schrammen af. We steken het dalletje over en vervolgen onze weg over de Via Ferrata Gabrielle.  Die rond de zuidzijde van de Monte Giralba di Sotto loopt. Een prachtige route over een horizontale band, die je zoveel in de Dolomieten ziet. We kruipen onder een grote overhangende rots door gevolgd door een stijl paadje dat eindigt op een smalle graat. Later gaat deze over in een klim diagonaal over een wand. Met voor ons mooie planten. De Duivelskraal vinden we daar. Een paar Duitsers die zonder helm en met een stuk waslijn als beveiliging, vliegen ons voorbij. Beter gezegd jagen ons opzij. Ik denk maar dat ze van hun geboorte uit al een ijzeren kop hebben. Regelmatig komen er toch steentjes naar beneden. Nu staan we voor de laatste afdaling van deze Via Ferrata. We moeten door een kloof naar beneden. Aanvankelijk zijn er voldoende staaldraden maar verder naar beneden zijn de kabels zwaar beschadigd of helemaal weggeslagen. Een steen lawine heeft hier zijn werk gedaan.

Gelukkig hebben we een 40 m touw bij ons en kunnen Wil, Bram en Frits aan het touw naar beneden. Zelf kan ik volgen door af te seilen. Ook drie andere personen die de hele dag ongeveer gelijkt met ons op lopen, laat ik van het touw gebruik maken. Het is tegen zes uur als we in de Rifugio Carducci aan komen. We drinken er een kop koffie en choco en gaan door naar onze eindbestemming van vandaag nog een klein uurtje en we zijn in de Rifugio Zsigmondy Commici .

Onze laatste dag is aangebroken, we gaan de snelste weg naar de auto terug. Eerst omhoog naar Bullele joch hütte en vandaar naar de Drei Zinnen hütte  Het weer laat ons in de steek. Het begint te regenen en dat blijft zo tot vlak bij de auto. Rond 14.30 zijn we daar dan. We leggen de rugzakken in de achterbak en vertrekken. De machtige Drei Schusterspitse kijk ons na. Wij kijken terug op een heerlijke week in de Sextner Dolomieten waar we veel zweetdruppels achterlaten. Een gebied dat door het oorlogs verleden een wat diepere indruk op ons gemaakt heeft. Veel resten zijn hiervan ook nu na 85 jaar nog zichtbaar.

 

 

Abe-Wil-Bram en Frits Maaijen

 

3 aug 2002 tot 9 augustus 2002

 

Onze tocht van 2001 door de Brenta ziet u hier